Akkılandm gerçekten akkılandım…

Kendimi kabullendim. Gerçekten ucube oldumu, yalnız oldumu bunların hepsini kabullendim.  Gaykedi‘nin kendini tanıma hakkında kısa bir cümle geçiyordu bir yazısında. Okudum ve akkıllandım. Kendini kabulle’nince eskisinden fazla bir sorunum kalmadı açıkcası. Traji komik ama doğrusu bu. Yalnızlımı ucubeliğimi kendime kabul ettirdim çok zor oldu.  Hayatıma artık birinlerinin girmesi çok gibi o tıklık tıklım yalnızlıkla dolu kalbe yeni biri için bilmiyorum yer açabilirimiyim.

Kabullenme sürecinde, sevgilin olması gibi bişey yaşamadım. Çok tecrubesim bu konuda insanların yaptıları işlere karışıyorum. Sevgili sevgiliye gider bunu bilmiyodum. Kızdım bağırdım çağırdım. Yaşamadım bişi olduğu için kızdım belkide. Etrafımda tek değer verdiğim insanıda kaybetmekten korktum. Salak gibi kıskandım, onunda yalnız oldunnu düşündüm hep. Kaderimi benimle paylaşan bir dost oldunu düşündüm. Ama gerçekten şu hayata tek başıma yalnızmışım.

Yazı çok saçma bir yerden çok saçma bir yere gitti. Yazmıcam, drakuladan falan çıkarım devam edersem . Kötü oldum ağladım biraz daha ağlıcam sonra tekrar gülücem. Tırlaklarımı kesicem onu yaparken ya gülerim ya ağlarım…

Sevgili Günlük… # Uğur Tanrıver.