Kimse durduk yere mutlu olamaz, olanda polyanadır. Öyle yaşamanında bir anlamı yoktur zaten ::)



Büyük bir mutluluk ufacık bir şansla başlarmış bunu çözdüm aynı zamanda… Daha önce yalnızlıkla ilgili çok yazım oldu, Arkadaşım,sevgilim falanda yoktu. Sadece yanımda sahte bir dost vardı .Oda defolup gitti zaten. Benii hala dostu için yaşayan ufak kalplü salağı zannediyor. Neyse girmicem bu konuya sonu yok çünkü .

Asıl mutlu olmam hayatımda “herşeyin” tam olması;

Dostum,sevgilim,abim ablam xD, arkadaşlarım ve param var (Zaten vardı xD).

Sevgi(limi)’yi bulmak gerçekten zor oldu )). Ön sırada oturan mutlu gülümsemesi olan tatlı şirin şey . Onu buldum. Emirhanın çok katkısı vardır. Geçenlerde süper bir yaşadım onunla. Hee onun adı bu arada yağmuur . Harika bir gündü kalbim bile zorladı ( Kalbimde ritim bozukluğu var  -_-’).

Zamanında biri ” dediğim çıkıyor dahada yalnız kalıcaksın” demişti… Gün gelir devran döner… xD

Neyseki şimdi çok mutluyum. Kalbime yağan yağmuur sayesinde )

Yine benden bir yazı ile karşınızdayım sözü fazla uzatmadan konuya gelmek istiyorum;

Bundan çok değil 2 gün önce, sabah yine istemsiz bir şekilde uyandım (kim istemli şekilde uyanır ? ) Başladım okul yoluna yürü yürü bitmiyor hafifte yağmur atıyor, Birden aklıma şu mısralar geldi;

Bir sokakta yürüyorum,

İnsanlar var ama yanlızım,

Montumun,üstüne düşen yağmur damlacıklarının çıkartığı sesi bile duyabiliyorum,

Sabahın karartıcı havasından bile içim daha karanlık,

İçerideki atan şeye ulaşamıyorum,

Sadece yürüyorum yeni bir günün başlangıcına.

Bu tip yazılar yazarken ağlamak istemiyorum ama refkles olmuş bu bende